Władza państwa w całym okresie wzrostu cen starała się go zatrzymać przez ciągle ponawiane wydawanie taks cen. Wobec przewagi politycznej szlachty wydawane w Polsce taksy były przejawem klasowej polityki tej warstwy. Realizowane były w nich postulaty wysuwane na sejmach i sejmikach. Wydawanie taks powierzono wojewodom; współdziałali z nimi starostowie i różne urzędy ziemskie, reprezentujące oczywiście te same interesy ziemiańskie; głos doradczy miały władze miejskie.
Celem taks było obniżanie cen towarów produkowanych w miastach lub dostarczanych przez kupiectwo. Ceny produktów wiejskich nie były reglamentowane, lecz pozostawiano je swobodnej grze wolnego handlu na targach poszczególnych miast i miasteczek. Ceny tą, zapisywane w osobnych księgach targowych, były podstawą przy ustalaniu cen wytworów przemysłu miejskiego: od targowej ceny zbóż uzależniano taksy chleba i kasz., piwa i wódki; od cen nierogacizny i bydła rogatego uzależniano ceny mięsa, łoju, smalcu, skór surowych i wyprawianych - od cen tych ostatnich ceny obuwia.